Un planeta buxaina

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on whatsapp
Share on telegram

Créditos: Marcos Gestal

A vista deste espectáculo un ben podería pensar que estamos dentro dunha cúpula en movemento. Sería unha das esferas que na escola pitagórica rodeaban á Terra, a das estrelas fixas. Pensar que eses puntos de luz non están nun teito fixo e que se move a Terra e non o ceo supón xa outro nivel de abstracción. E, sobre todo, observación, anotación e catalogación do obxectos celestes para poder extraer conclusións. A base do método científico.

O primeiro catálogo estelar foi feito por Hiparco de Nicea no século II A.C., desaparecido nos incendios da Biblioteca de Alexandría. Sabemos del polo segundo catálogo e máis completo da antigüidade, denominado Almaxesto, de Ptolomeo, pois o cita a miúdo. Así comeza este libro:

[os antigos] observaron que Sol, Lúa e outras estrelas eran transportadas desde o leste ao oeste ao longo de círculos que sempre eran paralelos uns con outros, comezaban a saír desde baixo a mesma Terra, por dicilo así, indo gradualmente cara arriba, mantendo despois unha traxectoria circular de xeito similar e indo cara baixo, ata caer na Terra; elas desaparecían completamente despois, eran invisibles por algún tempo, novamente saían e se puñan.

En realidade todo se move. A Terra xira sobre si mesma, móvese polo espazo e o seu eixe de rotación tamén fai xiros. Coma unha buxaina.

Cunha cámara réflex e unha longa exposición podemos documentar de xeito sinxelo o movemento de rotación terrestre. Nesta imaxe que ten á estrela polar no centro, rexistramos os ronseis estelares despois de tirar 60 fotos con 30 segundos cada unha. O fermoso marco das Penas de Rodas (Outeiro de Rei, Lugo), lugar con posibles aliñamentos arqueoastronómicos, consegue alumearse grazas ao luar e unha lanterna.

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on whatsapp
Share on telegram

Poderías gostar de...

Dous camiños, dous destinos

Arriba, no ceo, hai un camiño de estrelas. Abaixo, na terra, hai un camiño de pedras. O camiño de arriba non leva a ningures; aínda

Cita cósmica

Todo é gravidade. Ou case todo. A forza da gravidade é a que rexe os movementos no cosmos. Os planetas, as estrelas, as galaxias, os

As máis buscadas

Olla aí. Parecen nubes, sen máis. Pero non, son moito máis. Son nubes noctilucentes. As nubes más raras do noso país. De feito, apenas hai

Procura

Subscríbete!

Calendario Ceos Galegos 2021

4 comentarios en “Un planeta buxaina”

Os comentarios están pechados.