Un cono no ceo galego

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on whatsapp
Share on telegram

Créditos: Alfredo Madrigal

Ves estrelas? Unha chea delas. E unha nube? Por aí anda, de cor avermellada. Ver estrelas é o máis normal. Mires onde mires no ceo pola noite verás moitos soles. Se non hai nubes. E se non hai contaminación luminosa. Coa axuda duns prismáticos ou un telescopio pódense ver moitas máis.

Ver nubes cósmicas é máis complicado. Neste caso, o fotógrafo necesitou unha cámara boa acoplada a un telescopio e case unha hora de exposición total. É dicir, esta imaxe supuxo a combinación dixital de 9 imaxes individuais, cada unha delas de 6 minutos de exposición, ata sumar un total de case unha hora de tempo de recepción de luz. Por iso o número de estrelas da imaxe é moitísimo maior. E por iso tamén aprezamos esa nube avermellada e, na súa parte inferior dereita, a nebulosa do Cono. Ben é certo que estar nuns ceos escuros como os da Lagoa das Tablillas na Veiga (Ourense), axuda.

En astronomía chamamos “nebulosa” a todo o que ten un aspecto difuso e que se esparexe, a diferencia das estrelas que son puntos luminosos. A palabra emprégase sobre todo por motivos históricos. Cun telescopio pequeno somos quen de observar moitas nebulosas. Pero en realidade estamos a ver nubes de gas, galaxias, cúmulos de estrelas, restos de explosións de supernova… Obxectos que só pola falta de definición do noso ollo teñen ese aspecto nebuloso.

A nosa nebulosa do Cono é unha nube de gas hidróxeno. Forma parte dunha rexión do ceo que está a uns 2 700 anos luz de distancia. Está na constelación do Unicornio, pretiño de Orión. Foi descuberta a finais do século XVIII por William Herschel, músico e astrónomo, ao igual que a súa irmá, Caroline, a primeira astrónoma profesional.

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on whatsapp
Share on telegram

Poderías gostar de...

O centro do mundo, do noso mundo

Ola. Canto hai que non me ves?

Son a Noite. A Noite Escura:

como non lembrar a horta na que agroman meteoros

[ou os 5000 astros que poderías ver e non ves]?

Medir o mundo cunha regla

Se tes un martelo todo son cravos. Na Grecia clásica tiñan a xeometría. Así que todo era reducido á xeometría e as formas perfectas. De

A forxa dunha galaxia

Á esquerda, unha torre. A dereita, un burato negro. A primeira está a uns metros de distancia. De feito, púidose alumear para saír no retrato.

Procura

Subscríbete!

Calendario Ceos Galegos 2021

1 comentario en “Un cono no ceo galego”

Os comentarios están pechados.