Un cono no ceo galego

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on whatsapp
Share on telegram

Créditos: Alfredo Madrigal

Ves estrelas? Unha chea delas. E unha nube? Por aí anda, de cor avermellada. Ver estrelas é o máis normal. Mires onde mires no ceo pola noite verás moitos soles. Se non hai nubes. E se non hai contaminación luminosa. Coa axuda duns prismáticos ou un telescopio pódense ver moitas máis.

Ver nubes cósmicas é máis complicado. Neste caso, o fotógrafo necesitou unha cámara boa acoplada a un telescopio e case unha hora de exposición total. É dicir, esta imaxe supuxo a combinación dixital de 9 imaxes individuais, cada unha delas de 6 minutos de exposición, ata sumar un total de case unha hora de tempo de recepción de luz. Por iso o número de estrelas da imaxe é moitísimo maior. E por iso tamén aprezamos esa nube avermellada e, na súa parte inferior dereita, a nebulosa do Cono. Ben é certo que estar nuns ceos escuros como os da Lagoa das Tablillas na Veiga (Ourense), axuda.

En astronomía chamamos “nebulosa” a todo o que ten un aspecto difuso e que se esparexe, a diferencia das estrelas que son puntos luminosos. A palabra emprégase sobre todo por motivos históricos. Cun telescopio pequeno somos quen de observar moitas nebulosas. Pero en realidade estamos a ver nubes de gas, galaxias, cúmulos de estrelas, restos de explosións de supernova… Obxectos que só pola falta de definición do noso ollo teñen ese aspecto nebuloso.

A nosa nebulosa do Cono é unha nube de gas hidróxeno. Forma parte dunha rexión do ceo que está a uns 2 700 anos luz de distancia. Está na constelación do Unicornio, pretiño de Orión. Foi descuberta a finais do século XVIII por William Herschel, músico e astrónomo, ao igual que a súa irmá, Caroline, a primeira astrónoma profesional.

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on whatsapp
Share on telegram

Poderías gostar de...

Dous camiños, dous destinos

Arriba, no ceo, hai un camiño de estrelas. Abaixo, na terra, hai un camiño de pedras. O camiño de arriba non leva a ningures; aínda

Cita cósmica

Todo é gravidade. Ou case todo. A forza da gravidade é a que rexe os movementos no cosmos. Os planetas, as estrelas, as galaxias, os

As máis buscadas

Olla aí. Parecen nubes, sen máis. Pero non, son moito máis. Son nubes noctilucentes. As nubes más raras do noso país. De feito, apenas hai

Procura

Subscríbete!

Calendario Ceos Galegos 2021

1 comentario en “Un cono no ceo galego”

Os comentarios están pechados.