A fermosura das Pléiades

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on whatsapp
Share on telegram

Créditos da imaxe: Créditos da imaxe: Pablo J. Martínez Alemparte

As Pléiades son un exemplo excelente de cúmulo aberto de estrelas, nadas na mesma nube de gas. Pola súa dinámica propia, a gravidade mailas interaccións mutuas comezan a se afastaren e espallaren polo cosmos. Aínda que a simple vista somos quen de ollar entre 6 e 8, en realidade están compostas por varios centos de elementos, a uns 400 anos luz de distancia de nós, na constelación do Touro. Agora é a mellor época do ano para admiralas saíndo polo surleste trala posta do Sol.

É polo feito de albiscarse varias delas xuntas que tiveron sempre bastante relevancia na mitoloxía e na historia. De xeito individual, o seu baixo brillo relativo faría que pasaran desapercibidas no ceo, aínda que todas elas son moito máis luminosas que o noso Sol.

A nube que parece envolvelas non forma parte do cúmulo nin son os refugallos da súa nebulosa natalicia. A casualidade fixo que na súa viaxe cósmica deran con esta concentración de gas e po, pequenas motas de po interestelar que esparexen de xeito máis eficiente a luz azul que a vermella, de lonxitude de onda máis longa. No seu movemento xuntiñas no ceo cara o pé esquerdo da constelación de Orión irán perdendo compoñentes ata esvaerse como cúmulo dentro duns 250 millóns de anos.

Algunhas fontes atribúenlle a este cúmulo a denominación de Setestrelo na cultura galega popular, pero é algo que está en discusión fronte á idea de que esa denominación é máis acaída para o Carro Maior.

A imaxe foi tirada con cámara réflex a foco primario de telescopio refractor. Foron un total de 20 tomas de trinta segundos cada unha máis 2 tomas adicionais de calibrado, cunha sensibilidade ISO 6400, desde o alto de Fontefría (A Cañiza, Pontevedra).

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on whatsapp
Share on telegram

Poderías gostar de...

Un estoupido no ceo

Imaxina. Andas de caza dun bisonte coa tribo. De súpeto, no ceo aparece unha luz brillante. Non tanto coma o Sol, pero ben visible. Antes non estaba. Volves ao castro coa partida de caza, arrepiado. Comentas co chamán. Inexplicable.

A conxunción do ano

Saturno e Xúpiter. Maila Lúa, coa súa luz cincenta. E algo de contaminación luminosa. E o luar. E moito máis: unha conxunción. Dobre ou tripla.

Nin neve nin xeada

E, de súpeto, todo conxela ao teu redor. Fenómeno estraño que parece unha xeada pero non é. Fenómeno raro pois parece nevarada pero tampouco. Fenómeno

Procura

Subscríbete!

Calendario Ceos Galegos 2021

2 comentarios en “A fermosura das Pléiades”

Os comentarios están pechados.