O iris do ceo, mención especial

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on whatsapp
Share on telegram

Créditos da imaxe: Pablo J. Martínez Alemparte

Na frialdade dos catálogos estelares recibe a denominación de NGC 7023. Pero o seu alcume de nebulosa Iris é moito máis fermoso e apunta a algunha das súas características: colorida e simétrica. Non se trata neste caso do seu parecido coa parte dos nosos ollos que ten cor, senón cunha flor.

Esta flor abrollou cando os árabes ocupaban case toda a península ibérica, pois eses 1300 anos é o tempo que pasou desde que foi emitida a luz que captou o noso fotógrafo.

Na nebulosa domina a cor azul porque está a reflectir a luz da estrela do seu interior, SAO 19158. A propia estrela é azul pero ademais esa é a cor que esparexe o po que a rodea de xeito preferente, o mesmiño que pasa coa cor azul do ceo terrestre. A cor marrón do po débese en parte a un fenómeno de fotoluminescencia; ese po converte a radiación ultravioleta e invisible procedente da estrela en tons avermellados.

Os seus pétalos imaxinarios esténdense ata seis anos luz, unha enormidade de case 60 millóns de quilómetros. Se a déramos visto a simple vista ocuparía unhas cinco lúas cheas no ceo.A imaxe valeulle ao seu autor unha mención especial nos premios anuais das “mellores imaxes con telescopio” 2018. Desde o alto de Fontefría (A Cañiza, Pontevedra) a comezos do pasado outono, precisou apuntar á constelación de Cefeo co seu telescopio reflector 200/100 e empregar a cámara réflex Canon EOS 450D. Realizou un total de 12 tomas de 5 minutos cada unha a ISO 800, co correspondente procesado posterior para sumar todos eses fotogramas.

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on whatsapp
Share on telegram

Poderías gostar de...

O primeiro analema galego

O primeiro analema

Cada día, á mesma hora, está o Sol á mesma altura? Non. Cada día, á mesma hora, está o Sol na mesma vertical? Tampouco. Marcando

Cantas estrelas hai no ceo

Somos os primeiros netos da Terra que non saben ver // o Ceo do que viven pola moita luz que prenden? Démoslle volta, irmás! // Saudade, peregrinas de Eolo, velaí vai vello o Camiño // polo ceo, sobre as nubes, no val de Viveiró! (Estíbaliz…Espinosa)

Conxunción tripla

Astros agroman. // Entre cerdeira e Pléiades // constelas ti. (Estíbaliz…Espinosa). Xuntos no ceo terrestre. Afastados no universo. As flores da cerdeira, o satélite terrestre a Lúa, o planeta Venus, as estrelas das Pléiades. De 1 metro a 444 anos luz, ao final todo é cuestión de perspectiva.

Procura

Subscríbete!

Calendario Ceos Galegos 2021