Aquí Xúpiter, aquí uns amigos

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on whatsapp
Share on telegram

Créditos da imaxe: Marco Antonio Vilar Sanlés

Mira ao sur, saíndo polo horizonte, tralo solpor. A luz máis brillante do ceo nocturno, durante este verán. Si, esa luz brillante é un planeta. O máis grande do sistema solar. Pode distinguirse das estrelas porque a súa luz non escintila como a destas. É Xúpiter. A simple vista non o dirías; non ten nada que o distinga doutros planetas. Se miraras á mesma zona hai un ano quizais lembrases que non estaba aí. Se miras cara el cuns prismáticos verás que é un punto gordo e, poida que albisques uns puntiños brillantes ao seu redor no mesmo plano.

Aquí facilitámosche o chollo con esta fermosa imaxe. Imaxe, que non fotografía porque para  acadar tanto detalle o autor fixo en realidade unha película do planeta. Cunha cámara dixital acoplada ao telescopio gravou unha secuencia de varios minutos. Despois, cunha aplicación informática, sumou a información de todos os fotogramas para acadar unha única imaxe con todo este detalle. Un total de 1200 fotogramas amoreados e aportando información de cor e detalles.

Ves o planeta? En realidade é a súa atmosfera, densa e chea de cintos de tormentas, ciclóns e nubes. De actualidade porque desde 2016 a humanidade ten unha sonda espacial dándolle voltas e espreitando os seus misterios (terá un núcleo sólido ou simplemente un interior máis e máis denso?). E porque esa gran mancha vermella que detectamos arriba e á esquerda, ten nome seu: a Grande Mancha Vermella, un enorme ciclón descuberto desde o primeiro momento que comezamos a mirar a Xúpiter cun telescopio aló polo século XVII, comeza a dar síntomas de esvaerse.

Máis? A manchiña negra de arriba á esquerda é a sombra dun satélite. De nome Ío, que se ve á esquerda do planeta, proxecta a súa sombra sobre o mesmo. Hai 4 séculos fora descuberto por Galileo Galilei. E aí segue.

Para esta imaxe, tirada hai un mes, o autor empregou un telescopio reflector con dúas lentes de aumento maila súa cámara Canon EOS 4000D acoplada.

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on whatsapp
Share on telegram

Poderías gostar de...

O primeiro analema galego

O primeiro analema

Cada día, á mesma hora, está o Sol á mesma altura? Non. Cada día, á mesma hora, está o Sol na mesma vertical? Tampouco. Marcando

Cantas estrelas hai no ceo

Somos os primeiros netos da Terra que non saben ver // o Ceo do que viven pola moita luz que prenden? Démoslle volta, irmás! // Saudade, peregrinas de Eolo, velaí vai vello o Camiño // polo ceo, sobre as nubes, no val de Viveiró! (Estíbaliz…Espinosa)

Conxunción tripla

Astros agroman. // Entre cerdeira e Pléiades // constelas ti. (Estíbaliz…Espinosa). Xuntos no ceo terrestre. Afastados no universo. As flores da cerdeira, o satélite terrestre a Lúa, o planeta Venus, as estrelas das Pléiades. De 1 metro a 444 anos luz, ao final todo é cuestión de perspectiva.

Procura

Subscríbete!

Calendario Ceos Galegos 2021

3 comentarios en “Aquí Xúpiter, aquí uns amigos”

  1. Impresionante. Entendo que para facer a gravación, se necesita un telescopio con motor que permita gravar á cámara na mesma posicion, xa que sen él, o planeta sairía de foco, non?

Os comentarios están pechados.