Contos de #CeosGalegos20 (v): illas máxicas

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on whatsapp
Share on telegram

Créditos da imaxe: Marcos Gestal

Vivimos nun lugar privilexiado. O noso planeta, queremos dicir. Situado nos arrabaldes da galaxia, as noites escuras abráiannos coa contemplación do seu plano central. Todas as estrelas que vemos o ceo son compañeiras do Sol. A franxa abrancuzada que atravesa o ceo é a parte central da Vía Láctea, coa maior concentración de estrelas, po e hidróxeno que esparexen a luz estelar.

Vivimos nun lugar privilexiado. O noso país, queremos dicir. No extremos noroccidental da vella Europa permite, incluso en lugares con moita contaminación luminosa, mirar cara o océano para ter un ceo escuro. O exceso de alumeado público, o seu mal deseño, a súa mala orientación, están a furtarnos un dos espectáculos máis marabillosos e de balde, a contemplación do ceo estrelecido. A súa lectura nos leva a orixe da humanidade, ás constelacións babilonias (inventores da escritura), á mitoloxía grega (inventores da filosofía e a ciencia), á… nós mesmos.

Vivimos nun lugar privilexiado. Temos montañas, praias, bosques, ríos, pedras talladas hai milleiros de anos, cidades históricas, cidades modernas… O Parque Nacional das Illas Atlánticas espállase por gran parte da nosa costa occidental. Entre os seus moitos atributos, goza da certificación “Destino Turístico Starlight”. Este ano toca renovación. É probable que  a supere, polos pelos. O efecto cada vez máis perigoso do alumeado excesivo da cidade de Vigo pode provocar a súa perda no futuro. Pero iso case é o de menos. Ese alumeado afecta a paxaros, insectos e outros seres vivos que comparten connosco este lugar  privilexiado. O noso país, o noso planeta.A imaxe enmarca o faro da Porta coa Vía Láctea de leste a oeste. Tan fermosa que dálle a benvida ao mes de abril na edición #CeosGalegos20 #GalicianSkies20. É unha imaxe panorámica composta a partires de 21 fotografías individuais, en dúas filas, todas con 20 segundos de exposición. O autor axudouse dun filtro de anticontaminación luminosa para reducir a esfera luminosa da costa.

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on whatsapp
Share on telegram

Poderías gostar de...

O primeiro analema galego

O primeiro analema

Cada día, á mesma hora, está o Sol á mesma altura? Non. Cada día, á mesma hora, está o Sol na mesma vertical? Tampouco. Marcando

Cantas estrelas hai no ceo

Somos os primeiros netos da Terra que non saben ver // o Ceo do que viven pola moita luz que prenden? Démoslle volta, irmás! // Saudade, peregrinas de Eolo, velaí vai vello o Camiño // polo ceo, sobre as nubes, no val de Viveiró! (Estíbaliz…Espinosa)

Conxunción tripla

Astros agroman. // Entre cerdeira e Pléiades // constelas ti. (Estíbaliz…Espinosa). Xuntos no ceo terrestre. Afastados no universo. As flores da cerdeira, o satélite terrestre a Lúa, o planeta Venus, as estrelas das Pléiades. De 1 metro a 444 anos luz, ao final todo é cuestión de perspectiva.

Procura

Subscríbete!

Calendario Ceos Galegos 2021

1 comentario en “Contos de #CeosGalegos20 (v): illas máxicas”

Os comentarios están pechados.