Contos de #CeosGalegos20 (vi): xeoloxía, natureza, ceo

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on whatsapp
Share on telegram

Créditos da imaxe: Aleixandrus

Un monte permite falar de xeoloxía. Unha lagoa deixa falar de paxaros. A costa consinte en falar do medio mariño. Os límites municipais autorizan falar de xeografía. O ceo nocturno, o ceo nocturno é unha enciclopedia aberta ao coñecemento da humanidade. Podes falar de todo mirando ao ceo.

O monte Louro fai de marco separador da ría de Muros e Noia e as rías Baixas coa Costa da Morte. Os xeólogos chámanlle inselberg ou outeiro testemuño: o sobrevivente á erosión que foi aplanando todo ao seu redor durante milleiros de anos. Resultou nun bloco de granito aillado cos seus dous cumios. Por todo iso é un Lugar de Interese Xeolóxico.

A lagoa do Louro ou de Xalfas goza de varias proteccións oficiais. Serve de refuxio para paxaros como as garzas, a píllara das dunas ou as cercetas e conta con especies vexetais singulares. E como non, réptiles coma ras, escánceres, saramagantas e lagartos. É de auga doce, alimentada polo regato Longarelos.

A costa está a apenas unhas dunas móbiles de distancia, un areal que dúas veces ao ano rompe para verquer no océano o seu contido nun proceso natural. Noutrora resultaba nun acontecemento que aparece na cultura popular; os muradáns chámanlle “rebentar o ingüeiro”.

Os concellos de Carnota ao norte e Muros ao sur comparten territorio desta zona. A natureza non entende de límites artificiais nin humanos..

O ceo nocturno, porén, cóbreo todo. Inmutábel a escala humana, cambiante segundo as estacións, o seu coñecemento lévanos ás orixes da nosa cultura occidental. Aí, a Vía Láctea estrícase de leste (á esquerda) a oeste (á dereita) nesta composición panorámica de 57 fotos verticais unidas en tres fileiras de fotos, varrendo o que no propio lugar requeriría xirar a cabeza uns 180º. Esa nube cósmica aparece abrazada á dereita do monte Louro polos planetas Xúpiter e Saturno, as dúas almenaras máis brillantes neste ceo do pasado mes de agosto. Entre eles, a constelación do Arqueiro (Sagitarius) indícanos onde mirar para buscar o centro da nosa galaxia.A imaxe foi primeiro premio na categoría “paisaxes celestes” das mellores imaxes dos Ceos Galegos 2019, na votación popular que rematou o pasado 5 de xaneiro. Pero xa aparecía na nosa edición de #CeosGalegos20 #GalicianSkies20 abrindo o mes de xaneiro.

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on whatsapp
Share on telegram

Poderías gostar de...

Dous camiños, dous destinos

Arriba, no ceo, hai un camiño de estrelas. Abaixo, na terra, hai un camiño de pedras. O camiño de arriba non leva a ningures; aínda

Cita cósmica

Todo é gravidade. Ou case todo. A forza da gravidade é a que rexe os movementos no cosmos. Os planetas, as estrelas, as galaxias, os

As máis buscadas

Olla aí. Parecen nubes, sen máis. Pero non, son moito máis. Son nubes noctilucentes. As nubes más raras do noso país. De feito, apenas hai

Procura

Subscríbete!

Calendario Ceos Galegos 2021