Un Sol con manchas?

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on whatsapp
Share on telegram

Créditos da imaxe: Aleixandrus

O Sol é perfecto e inmaculado. Iso era o que ditaba a tradición astronómica ata o invento do telescopio. En realidade, o Sol é dinámico, cambiante e con manchas na súa “superficie”. Esa é realidade cotiá, a presenza de manchas na capa denominada fotosfera, o equivalente á “superficie” doutros astros. Pero nos últimos anos estas manchas andan contadas.

Nesta imaxe aparece claramente unha rexión de manchas solares catalogada co número 12765. Aínda que só vemos a máis grande, ese día tiña 7 unidades. Chegamos a albiscar a típica estrutura das manchas, unha parte máis escura, a umbra, e outra máis grisalla, a penumbra. Na primeira o campo magnético solar é vertical á fotosfera. Na segunda, as liñas de campo aparecen inclinadas. Precisamente é o magnetismo solar o que explica a existencia das manchas solares. Cando o fluxo do campo magnético chega a inhibir a convección do interior solar, provoca un descenso considerable da temperatura superficial que se expresa en forma de mancha. A cor máis escura débese só ao contraste coas partes máis brillantes e quentes. En realidade, a diferencia termal vai dos 2 700 – 4 200 ºC das manchas aos 5 500 ºC medios do resto da fotosfera.

Pero neste Sol temos outras 17 manchas idénticas en ringleira. Desta volta é a Estación Espacial Internacional ou ISS, aquí preto do noso planeta, que está a pasar por diante do Sol. Aínda que o tamaño aparente entre a súa sombra e a mancha solar pareza o mesmo, a ISS ocupa o que vén a ser un campo de fútbol mentres que esoutra mancha ten 300 millóns de quilómetros cadrados.

A imaxe, tirada desde Teo (A Coruña) ás ás 20:50 h do pasado 8 de xuño, resulta dunha composición das 18 imaxes das 150 que tirou o fotógrafo durante o par de minutos que tivo sen nubes, coincidindo afortunadamente co paso da ISS. Empregou a cámara Sony a7III cun obxectivo Tamron dos anos 80 do século pasado, cun filtro específico para observación solar. Sensibilidade ISO 640 e velocidade 1/5000 s, f8 e 500 mm.

Por certo, nunca debes mirar ao sol, nin tirarlle fotos, sen un filtro especializado. É moi perigoso.

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on whatsapp
Share on telegram

Poderías gostar de...

Un estoupido no ceo

Imaxina. Andas de caza dun bisonte coa tribo. De súpeto, no ceo aparece unha luz brillante. Non tanto coma o Sol, pero ben visible. Antes non estaba. Volves ao castro coa partida de caza, arrepiado. Comentas co chamán. Inexplicable.

A conxunción do ano

Saturno e Xúpiter. Maila Lúa, coa súa luz cincenta. E algo de contaminación luminosa. E o luar. E moito máis: unha conxunción. Dobre ou tripla.

Nin neve nin xeada

E, de súpeto, todo conxela ao teu redor. Fenómeno estraño que parece unha xeada pero non é. Fenómeno raro pois parece nevarada pero tampouco. Fenómeno

Procura

Subscríbete!

Calendario Ceos Galegos 2021