Astronomía megalítica

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on whatsapp
Share on telegram

Curiosos, estes humanos.

Coas voltas dos seus cerebros na pedra labran cosmos

e unha pálpebra despois

xa andan en rotación, iris tralo rastro de mil astros.

Estíbaliz…Espinosa en #CeosGalegos21

O Cosmos móvese. Todo se move no ceo. Planetas, soles, satélites e galaxias. O propio Universo móvese dentro de si mesmo espallándose, inchando e creando o propio espazo no que se move. Sen entrar nesas complexidades cosmolóxicas, os movementos básicos son ben coñecidos desde a antigüidade.

A Terra rota. Xira sobre si mesma ao redor dun punto no ceo moi preto da estrela Polar. Simple casualidade astronómica, pois non hai nada que una o eixo de rotación do noso planeta con esa estrela que está a máis de 400 anos luz. Pero esta casualidade foi moi útil nos séculos recentes para a navegación tanto terrestre coma marítima. É máis, a altura da Polar no horizonte permite tamén calcular a latitude terrestre; a distancia ao polo Norte, que non é pouca cousa. Se tiramos unha foto ao ceo, cara o norte, e deixamos o obturador da cámara aberto durante moitos segundos é cando a rexistramos un ronsel luminoso deixado por estrelas e planetas. Con moitos minutos conseguimos crear eses círculos concéntricos, cada un coa cor da súa estrela.

Na Terra, o autor da imaxe traballou arreo para atopar unha localización que lle permitira xogar coa simboloxía castrexa. Un petróglifo con círculos concéntricos que parece remedar o movemento de rotación da Terra. Evidentemente, non coñecemos as motivacións do noso antepasado para perder o tempo furando na pedra, quen sabe con que propósito. Máis o lugar é tan acaído que no horizonte aparece recortado o perfil dun castro, o de Sabaxáns (Mondariz). Non é mala colleita para unha noite de astronomía.

Un ano máis, un ano menos… Atrapados nas voltas dos nosos ciclos, pensamos que todo é eterno, mais non o é. Nin os nosos círculos, nin os da Terra, nin os do Universo duran para sempre.

Aproveita o ano que comeza para baixar duns carruseis e montar noutros.

Jorge Mira en #CeosGalegos21

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on whatsapp
Share on telegram

Poderías gostar de...

Dous camiños, dous destinos

Arriba, no ceo, hai un camiño de estrelas. Abaixo, na terra, hai un camiño de pedras. O camiño de arriba non leva a ningures; aínda

Cita cósmica

Todo é gravidade. Ou case todo. A forza da gravidade é a que rexe os movementos no cosmos. Os planetas, as estrelas, as galaxias, os

Procura

Subscríbete!

Calendario Ceos Galegos 2021