Un estoupido no ceo

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on whatsapp
Share on telegram

Un novo ano é enigma de supernova. Que esteamos sempre baixo a sospeita

de descubrir. Que Ciencia e Poesía nos eleven o veo do padal

e na lingua de nós desvelemos o saber.

Estíbaliz…Espinosa nos #CeosGalegos21

Imaxina. Andas de caza dun bisonte coa tribo. De súpeto, no ceo aparece unha luz brillante. Non tanto coma o Sol, pero ben visible. Antes non estaba. Volves ao castro coa partida de caza, arrepiado. Comentas co chamán. Inexplicable. Pola noite aí o está, brillando moito máis que calquera outra etrela; incluso as que se moven. E ao día seguinte aínda pode verse. E ao seguinte. E así durante varios días. Pero ao redor a vida segue igual. Ata que un día se esvae como apareceu. O evento case merece a pena ser rexistrado nalgunha pedra. Estamos no milenio Vi ou VII antes da nosa era.

No mesmo lugar temos a imaxe de hoxe. Quedou unha nube moi etérea de aspecto circular e que ocupa no ceo un tamaño equivalente a 6 lúas cheas. Unha nube que se está a expandir polo universo a unha velocidade de entre 140 e 170 quilómetros por segundo. Unha nube formada por átomos de hidróxeno, helio, nitróxeno, osíxeno, carbono, silicio… todos estes átomos produto do grande estoupido que observaron os nosos antergos. Iso foi o que pasou: unha supernova. Unha estrela que entrou en colapso gravitacional. Ao esgotar o proceso de fusión nuclear no seu núcleo derrubouse sobre si mesma. Ao aumentar a presión maila temperatura polo apretón, fabricáronse novos elementos químicos que se espallaron polo universo tralo estoupido.

Na imaxe só aparece unha parte da nube. Alcumada a nebulosa do Veo, aquí admiramos a parte leste que se cataloga como NGC 6995 e NGC 6992, na constelación do Cisne. Tirada desde Castiñeiras (Ribeira, A Coruña), requiriu de 9 tomas de 8 minutos de exposición cada unha a ISO 400, cunha cámara Canon EOS 4000D acoplada a un telescopio reflector Celestron 200/1000.

O Universo está escrito en linguaxe matemática, e o pasante ás veces derrama a tinta polo seu taboleiro do espazo-tempo, pero ata os borróns da existencia teñen sentido… Non sempre a solución está na liña recta.

Jorge Mira nos #CeosGalegos21
Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on whatsapp
Share on telegram

Poderías gostar de...

A meirande cola do Sistema Solar

A cola máis grande do sistema solar pertence a un planeta. Si. O planeta é Mercurio. Non, Mercurio non é un cometa. Si, é un

Un Sol máis activo

O Sol sempre está activo. Por iso temos a súa luz e calor no noso planeta. Hai veces que está máis activo ca outras. E,

Regalos do ceo, de tres en tres

Efectos atmosféricos que abraian. Os da imaxe, máis alá do arco da vella dobre, poderían ser raios crepusculares. Pero o Sol estaba por tras do fotógrafo. Entón, que son?

Procura

Subscríbete!

Calendario Ceos Galegos 2021