Unha Lúa aberrante

A Lúa é redonda. Ou case. Ou non. Neste caso aparece bastante chafada. Pero a realidade é mais complexa. O Lúa nin sequera está aí.

A liña de visión do fotógrafo atravesa varias capas de inversión térmica; capas atmosféricas superiores que están máis quentes que as inferiores, o que retorce o camiño do luar. As de arriba están formadas polo aire quente que procede da liña da costa que sobe por riba do aire frío do océano Atlántico. Iso provoca que a atmosfera actúe coma unha lente distorionadora, responsable desa aparencia ovoide. A cor amarelada débese a que a luz do Sol, no punto oposto ao fotógrafo e recén posto, é refractada pola propia atmosfera cara a parte vermella e amarela do espectro, o arco da vella. Ese día do 18 de xaneiro as 18:55 horas a Lúa viña de ser chea unhas horas antes.

Esta Lúa aberrante engádese á nosa colección de fenómenos de óptica atmosférica cazados nos nosos ceos; xunto co noso Sol aberrante do mesmo autor.

A imaxe aparece enmarcada polo faro máis famoso de todo o país, a Torre de Hércules (A Coruña). Se o tamaño da Lúa parécenos enorme débese ao uso dun teleobxectivo por parte do fotógrafo. O noso colaborador valeuse da súa cámara Sony ILCE-7M3, un tempo de exposición dunha décima de segundo, ISO 800 e F 8.