Cento cincuenta solpores

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on whatsapp
Share on telegram

Créditos da imaxe: Ángel D. R. Arós

Do 4 de agosto ao 1 de xaneiro. O camiño do Sol polo ceo. 150 solpores no océano Atlántico. Luz impresa en papel fotográfico. Isto é unha solarigrafía.

Agochada nunha cova da praia de Lagos (Bueu, Pontevedra), unha lata de refresco cun pequeno furado nunha tapa e un papel fotográfico no fondo foi rexistrando o paso do Sol polo ceo durante 5 meses. Sen filtros, a luz do Sol velaba a emulsión do papel fotográfico. Unha vez recollido este, só houbo que escanealo e invertir as cores. E aí o temos. Toda unha lección didáctica de como se move o Sol.

O mediodía solar coincide co cumio das curvas. Desde agosto, a curva máis alta, o Sol vai paseniñamente erguéndose un pouco menos sobre o  horizonte. Os días vanse facendo máis curtos porque o camiño solar cada vez é máis curto. Á dereita da imaxe, o punto do solpor cada día algo máis cara meridional. Só no equinoccio de setembro coincide exactamente co oeste xeográfico. Os días que aparecen punteados, os días que non hai nada, as nubes bloqueaban a luz solar. Chama a atención a abundancia de días anubrados en outubro (na parte media da imaxe) e os días soleados de decembro, na parte inferior. Cada liña marca o camiño aparente do Sol no ceo dese día.

Na parte inferior, ao fondo, aparece a silueta costeira da ría de Aldán rematada na punta Couso (Cangas, Pontevedra). Na parte superior, imperfeccións pola entrada de humidade.

Imaxe tirada con cámara de folla de lata de refresco cheo de cafeína, tempo de exposición de 3 600 horas e focal duns 5 cm. Sobre papel fotográfico Ilford de branco e negro.

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on whatsapp
Share on telegram

Poderías gostar de...

O primeiro analema galego

O primeiro analema

Cada día, á mesma hora, está o Sol á mesma altura? Non. Cada día, á mesma hora, está o Sol na mesma vertical? Tampouco. Marcando

Cantas estrelas hai no ceo

Somos os primeiros netos da Terra que non saben ver // o Ceo do que viven pola moita luz que prenden? Démoslle volta, irmás! // Saudade, peregrinas de Eolo, velaí vai vello o Camiño // polo ceo, sobre as nubes, no val de Viveiró! (Estíbaliz…Espinosa)

Conxunción tripla

Astros agroman. // Entre cerdeira e Pléiades // constelas ti. (Estíbaliz…Espinosa). Xuntos no ceo terrestre. Afastados no universo. As flores da cerdeira, o satélite terrestre a Lúa, o planeta Venus, as estrelas das Pléiades. De 1 metro a 444 anos luz, ao final todo é cuestión de perspectiva.

Procura

Subscríbete!

Calendario Ceos Galegos 2021