Paisaxe Nocturna

Paisaxe, monumento, lugar pintoresco… coas estrelas, a Lúa, a Vía Láctea.

Forzas do ar, terra, mar e lume

Disque nesa pedrafita conflúen todas as forzas do Cosmos. Eis o fito de nome Marco do Vento, sen dúbida moi acaído. O lugar é senlleiro; o monte Seixo está cheo

A voltas co mundo desde o Folón

Ou xira o ceo ou xira a Terra ou móvese todo. Como sabelo? A realidade absoluta é o terceiro, que todo se move. O resto é relativo. Os primeiros modelos

Historia de dous arcos

Olla a imaxe, hai dous arcos. Velos? Son reais? Pois un si. Outro non. Na terra hai un arco de pedras. Levoulle tempo formarse. Os movementos tectónicos que deron lugar

Fóra da caverna vai a realidade

No interior da cova hai sombras. Son a proxección da luz que entra desde o exterior. Ben sexan as raiolas solares, o luar ou as fogueiras da entrada. En todo caso, as sombras son nunha proxección da realidade.

O arqueiro mailo atlante

No faro, o Atlante parece proxectar a súa sombra sobre o ceo, no horizonte. O seu perfil de bronce parece cadrar con esa zona escura da Vía Láctea, xusto onde

O vixilante galáctico

A torre de Sande (Cartelle, Ourense) ergueuse para defender o territorio, protexer aos seus donos e evitar os ataques do recén nado veciño do sur, Portugal. Agora ben podía valernos para outras defensas.

Faro de cabo home, con mar de ardora na costa da vela e o ceo estrelado

Así no mar coma no ceo

Ás veces miras ao ceo e ves estrelas. Ás veces miras á terra e ves luces. Ás veces miras ao mar e ves… luces?

O centro do mundo, do noso mundo

Ola. Canto hai que non me ves?

Son a Noite. A Noite Escura:

como non lembrar a horta na que agroman meteoros

[ou os 5000 astros que poderías ver e non ves]?

A forxa dunha galaxia

Á esquerda, unha torre. A dereita, un burato negro. A primeira está a uns metros de distancia. De feito, púidose alumear para saír no retrato. O segundo, está ben máis

Casiopea: unha raíña no ceo galego

— Estás moi fermosa, peque. — Grazas, mamai. — En realidade, estou certa de que es a muller máis fermosa do mundo. Un arroubo tinxiu a faciana da moza, Andrómeda,