O arco da vella non ten sete cores

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on whatsapp
Share on telegram

Créditos da imaxe: Sindo Nóvoa

A receita para facer un fermoso arco da vella precisa chuvia, o Sol saíndo entre as nubes (sempre ás túas costas) e un observador no lugar axeitado. Entón, aló, comezará a se formar un arco froito da descomposición da luz nas cores que ten no seu interior. Se nos queremos poñer finos podemos afirmar que é o espectro electromagnético da luz visible. A luz solar atravesa as pingas de auga. Estas actúan coma pequenos prismas de cristal separando as cores que, ao teren diferentes lonxitude de onda, refráctanse a diferentes ángulos, conformando esa gradación colorida que ten o arco da vella.

Cantas cores contas? Cinco, seis, sete, oito?  Por fóra está o vermello, despois veñen laranxa, amarelo, verde, celeste, azul e violeta. Sete? En realidade, as cores forman un continuo de tons polo que poderiamos albiscar por centos ou milleiros diferentes. Que digamos que hai sete debémosllo a Isaac Newton. El foi quen demostrou que o arco da vella era a descomposición dun raio de luz ao pasar por un prisma de cristal. El foi quen decidiu que o número de cores que se vían eran sete, pois daquela considerábase un número cabalístico. E a Newton, esas cousas, molábanlle un chisco.

No noso caso, ademais do arco da vella principal vemos un segundo que quere asomar, por riba do primeiro e máis feble. Débese a que o tamaño das pingas de auga permiten que se produza unha segunda refracción no seu interior. Por baixo do arco iris unha cidade enteira, A Coruña.

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on whatsapp
Share on telegram

Poderías gostar de...

O primeiro analema galego

O primeiro analema

Cada día, á mesma hora, está o Sol á mesma altura? Non. Cada día, á mesma hora, está o Sol na mesma vertical? Tampouco. Marcando

Cantas estrelas hai no ceo

Somos os primeiros netos da Terra que non saben ver // o Ceo do que viven pola moita luz que prenden? Démoslle volta, irmás! // Saudade, peregrinas de Eolo, velaí vai vello o Camiño // polo ceo, sobre as nubes, no val de Viveiró! (Estíbaliz…Espinosa)

Conxunción tripla

Astros agroman. // Entre cerdeira e Pléiades // constelas ti. (Estíbaliz…Espinosa). Xuntos no ceo terrestre. Afastados no universo. As flores da cerdeira, o satélite terrestre a Lúa, o planeta Venus, as estrelas das Pléiades. De 1 metro a 444 anos luz, ao final todo é cuestión de perspectiva.

Procura

Subscríbete!

Calendario Ceos Galegos 2021