O vixilante galáctico

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on whatsapp
Share on telegram

Pero ela, teimuda coma a vida, ábrese paso no solsticio: moa de tataravoa, xenia de cantiga, a revolta irmandiña dos coidados, a perspectiva cosmonauta. Como se nos verá dende Xúpiter ou Saturno?

Entre as breñas, por entre as fendas, entra a luz. There is a crack in everything. Conxunción planetaria, cerna da galaxia. Todos rompemos algunha vez. É por onde volveremos luz.

Estíbaliz Espinosa nos #CeosGalegos22

Desde as alturas sempre se vixía mellor. Os ataques terrestres. Pero tamén os ataques celestes. En tempos, construiamos lugares altos para vixilar a terra. Agora enviamos naves ao alto para vixilar os ataques do ceo.

A torre de Sande (Cartelle, Ourense) ergueuse para defender o territorio, protexer aos seus donos e evitar os ataques do recén nado veciño do sur, Portugal. Do primeiro e do terceiro foise valendo. Cando Afonso Enriques tentou aumentar as terras portucalenses ata a beira do Miño tivo que recuar nun par de ocasións. Do segundo xa foi máis complicado. Cando os veciños se fartaron dos abusos feudais a primeira revolta irmandiña espallouse polo país e este torre derrubouse coma outras moitas. Un monumento con moita historia e con moita historias, agora caéndose en anacos e parecendo unha metáfora do país.

Quen sabe se podería ser actualizada para defendernos contra outro inimigo que non é precisamente invisible. Por tras dela o alumeado mal deseñado das terras de Celanova (e da cidade de Ourense) tratan de ocultar a vista do centro da nosa galaxia. Pero chegamos a albiscar varios borrachiños rosáceos; zonas de nacemento de estrelas. Á súa esquerda emerxen os luceiros dos planetas Xúpiter e Saturno. A propia torre oculta gran parte da constelación do Arqueiro, quedando á dereita da Vía Láctea o Escorpión. Por riba del pérdese o Serpentario ou Ofiúco, sostendo cabeza e cola da Serpe.

Tirada no pasado mes de agosto coa súa Sony A7iii e un Obxetivo Tanrom 17-28 a 17mm e f2.8, o autor tirou 5 imaxes con 20 segundos de exposición que despois amoreou para chegar a ese nivel de detalle e eliminar o exceso de ruído.   

Dende a torre de Sande, unha estampa que se pode ver con comodidade nestes veráns: os planetas Xúpiter e Saturno preto da constelación do Escorpión, presidida pola estrela Antares (unha superxigante vermella situada a uns cincocentos anos luz). Esa situación irase esvaecendo pouco a pouco: Xúpiter tarda doce anos en dar unha volta ao Sol e Saturno, case trinta anos.

Jorge Mira en #CeosGalegos22
Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on whatsapp
Share on telegram

Poderías gostar de...

Todos os planetas

Contamos? Un, dous, tres, catro, cinco, seis e… sete. Dunha tacada podemos contemplar todos os planetas que a humanidade coñece desde a antigüidade: os planetas

Procura

Subscríbete!

Calendario Ceos Galegos 2022