O menos visto (e lido) de 2018

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on whatsapp
Share on telegram

Máis interesante que volver a mirar as imaxes (e volver a ler os textos) máis vistos do ano 2018 é revisar as menos visitadas. No noso caso serve de excusa para recuperar algunhas imaxes moi interesantes e que por diversos motivos pasaron desapercibidas, pero que merecen unha segunda oportunidade.

Alumeando un novo ano era a imaxe que serviu de portada na edición do ano pasado de “Ceos Galegos 2018: calendario astronómico”. Unha fermosura de Alfredo Madrigal que aquí se amosaba no seu tamaño e proporción orixinal, sen recurtarse para entrar no formato do noso calendario.

Un globo e un acio de estrelas permitíanos explicar varios obxectos astronómicos por primeira vez. Una imaxe con esa diversidade de elementos non é nada común e aí estaba gran parte do seu valor. E retratar a nebulosa da Burbulla non está ao alcance de moitos astrofotógrafos. Neste caso, un dos nosos habituais, Pablo J. Martínez Alemparte.

Para fotografar un cono no ceo galego, o pequerrecho da parte inferior dereita, hai que irse a ceos moi escuros como os de pena Trevinca. Desde aí conseguiu Alfredo Madrigal unha foto moi interesante pola súa dificultade.

 

A imaxe das nebulosas trífida e a lagoa é unha das máis procuradas polos astrofotógrafos. Son nebulosas doadas de incluír no mesmo campo fotográfico. E as súas cores variadas crean unha fermosa paleta de contrastes. Porén, foi a primeira que recibimos en todo o ano e pasou directamente a ser publicada. Sempre fermosas e moitísima astrofísica que contar nesta imaxe. Seguro que Pablo seguirá mandando moitas imaxes coma esta.

 

Aínda que parece unha cabeza humana co cabelo ao vento, en realidade o alcume que recibe esta nube de po cósmico é o de augamar, polo seu parecido con esa especie mariña. Outra beleza de ceo fondo captada por Alfredo desde ceos moi escuros e que desvela variados elementos químicos no espazo.

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on whatsapp
Share on telegram

Poderías gostar de...

Marte de gala

Inconfundible no ceo polo seu brillo avermellado e fixo, sen escintilar como as estrelas. Marte anda agora polo surleste do ceo tralo solpor, na constelación

O primeiro analema galego

O primeiro analema

Cada día, á mesma hora, está o Sol á mesma altura? Non. Cada día, á mesma hora, está o Sol na mesma vertical? Tampouco. Marcando

Cantas estrelas hai no ceo

Somos os primeiros netos da Terra que non saben ver // o Ceo do que viven pola moita luz que prenden? Démoslle volta, irmás! // Saudade, peregrinas de Eolo, velaí vai vello o Camiño // polo ceo, sobre as nubes, no val de Viveiró! (Estíbaliz…Espinosa)

Procura

Subscríbete!

Calendario Ceos Galegos 2021